Siła i piękno — twarze Afryki. Wojownicy, kobiety, wierzenia
Zamek Golubski
Rzeźby i obrazy z kolekcji Violetty i Leszka Dylik. Wystawa czynna od 20 czerwca do końca września 2026.
do 30 września 2026
Bilety i zwiedzanie
Bilety w recepcji zamku. Osoby indywidualne zwiedzają samodzielnie z mapką; przewodnik dla grup od 5 osób (80 zł).
Parking
Płatny, niestrzeżony parking przy zamku: do 10 min bezpłatnie, 5 zł/godz., maks. 20 zł/dzień; autokar lub kamper 50 zł.
Gastronomia
W zamku działa restauracja „Herbarium”.
Noclegi
Hotel w komnatach na II piętrze zamku – 72 miejsca noclegowe, rezerwacja na stronie zamekgolub.pl lub telefonicznie.
Kalendarium wydarzeń na Zamku Golubskim — konkursy, zloty i imprezy plenerowe.
Zamek Golubski
Rzeźby i obrazy z kolekcji Violetty i Leszka Dylik. Wystawa czynna od 20 czerwca do końca września 2026.
do 30 września 2026
Tradycyjne święto jeździeckie.
Zamek Golubski
Zawody zaprzęgów konnych.
Zamek Golubski
Rajd turystyczny PTTK.
26–27 września · start na Zamku Golubskim
Etap wojewódzki konkursu.
Zamek Golubski
Ogólnopolski finał części młodzieżowej.
Zamek Golubski
Ogólnopolski finał części przewodnickiej.
20–22 listopada · Zamek Golubski
Program za Zamkiem Golubskim (stan na sierpień 2026). Terminy mogą ulec zmianie — przed przyjazdem potwierdź je na zamekgolub.pl.
Zamek w Golubiu to czteroskrzydłowy, konwentualny zamek krzyżacki z przełomu XIII i XIV wieku, wzniesiony na wzgórzu nad Drwęcą, w granicach dzisiejszego Golubia-Dobrzynia. Gotycką bryłę wzbogaciły w XVII wieku renesansowe attyki, dzięki którym zamek ma swoją charakterystyczną sylwetkę. Dziś działa w nim muzeum, hotel i restauracja prowadzone przez PTTK.
W 1258 roku osada Golub (vila Golube) została nadana biskupowi włocławskiemu Wolimirowi. Do końca XIII wieku stał tu drewniany gród strzegący przeprawy przez Drwęcę. W 1293 roku, w drodze wymiany między biskupstwem włocławskim a Zakonem Krzyżackim, Golub znalazł się w granicach państwa zakonnego.
Budowę zamku murowanego rozpoczęto w latach 1304–1306 z inicjatywy mistrza krajowego Konrada Sacka. Najpierw wzniesiono obwód murów, a w kolejnych etapach dostawiano skrzydła: południowe (główne) z kaplicą św. Krzyża i refektarzem, zachodnie, a na końcu wschodnie i północne. Budowę wieży głównej rozpoczęto, lecz ją porzucono.

Zamek ma typowy dla założeń krzyżackich układ. Piwnice i parter pełniły funkcje gospodarcze i magazynowe, piętro – mieszkalne i reprezentacyjne: w skrzydle południowym mieściła się kaplica z ozdobnym portalem, refektarz i infirmeria, w zachodnim mieszkał komtur, a we wschodnim znajdowało się dormitorium braci. Najwyższa kondygnacja służyła jako spichrz i magazyn broni, połączony z gankiem obronnym.
Od dziedzińca skrzydła obiegały krużganki. Od północy dostawiono gdanisko wsparte na arkadzie. Zamek otaczał drugi obwód murów, wzmocniony od zachodu basztami. Na zachód od zamku leżało prostokątne przedzamcze o wymiarach około 70 na 100 metrów, oddzielone przekopami.

Warownia nad przeprawą była wielokrotnie oblegana. W latach 1329–1333 trzykrotnie bezskutecznie próbował ją zdobyć Władysław Łokietek. W latach 1409–1410 gromadziła się tu część wojsk zakonnych, a komtur golubski Nicolaus Roder zginął pod Grunwaldem. Po bitwie zamek zajęli Polacy, a król Władysław Jagiełło oddał go w zarząd Niemście ze Szczytnik. Wkrótce opanowały go wojska inflanckiej gałęzi Zakonu, które jesienią 1410 roku zostały pobite pod zamkiem przez oddziały Dobiesława Puchały. Na mocy I pokoju toruńskiego (1411) zamek wrócił do Krzyżaków.
W czasie wojny golubskiej w 1422 roku, po ostrzale z 14 dział rozpoczętym 20 sierpnia, wojska polskie zdobyły miasto, a 26 sierpnia szturmem zamek – w walce zginął komtur. Zniszczoną warownię Krzyżacy odbudowywali jeszcze w latach 1433–1449.
Po wybuchu wojny trzynastoletniej w 1454 roku zamek opanowały siły Związku Pruskiego. W 1456 roku otrzymał go od króla Kazimierza Jagiellończyka czeski dowódca Ulryk Czerwonka. 19 września 1460 roku zamek obległy wojska zaciężne Zakonu pod dowództwem Bernarda Szumborskiego; załoga dowodzona przez Andrzeja Puszkarza odparła atak. Krzyżacy zajęli miasto, ale zamku nie zdobyli, a Czerwonka odbił miasto w październiku 1462 roku. Po II pokoju toruńskim (1466) Golub wszedł w skład Korony, a zamek stał się siedzibą starostów. W 1511 roku z polecenia Zygmunta Starego przeprowadzono remont.

Największe zmiany przyniósł początek XVII wieku. W latach 1616–1623 zamek przebudowano na polecenie Anny Wazówny, siostry króla Zygmunta III Wazy, która objęła starostwo golubskie. Dodano wówczas późnorenesansowe attyki, wieżyczki w narożach i budynek na przedbramiu, zmieniono też kształt okien. Według tradycji to w Golubiu po raz pierwszy w Polsce uprawiano tytoń, sprowadzony z Turcji. W 1623 roku przebywał tu król Zygmunt III Waza.
W 1655 roku, w czasie potopu szwedzkiego, zamek został zniszczony. Na początku XVIII wieku wyremontowano wnętrza, a w czasie wojen napoleońskich mieścił się tu lazaret. Kolejne uszkodzenia przyniosły lata 1842 i 1867, gdy wichura zawaliła część attyk. W 1920 roku władze polskie urządziły w zamku muzeum, a w 1937 roku wyremontowano dach i część pomieszczeń. Po II wojnie światowej zamek zabezpieczono (1947–1953), a następnie odbudowano i odrestaurowano w latach 1959–1966; dalsze prace adaptacyjne prowadzono po 2006 roku.

Miejscowe podania mówią o tajnym przejściu pod Drwęcą, które miało prowadzić do zamku w Radzikach Dużych i zostać zasypane w czasie najazdu szwedzkiego. To legenda bez potwierdzenia w źródłach.
W 1977 roku na zamku zorganizowano jeden z pierwszych w Polsce turniejów rycerskich. Dziś obiektem zarządza Oddział PTTK im. Zygmunta Kwiatkowskiego: działa tu muzeum, hotel z pokojami w komnatach zamkowych oraz restauracja „Herbarium”. Indywidualni goście zwiedzają samodzielnie, a grupy mogą zamówić przewodnika.